Prezentowane na wystawie prace ukazują szerokie spektrum doświadczeń ikonopisarskich, od wiernego trwania przy kanonie po subtelne, współczesne reinterpretacje języka ikony. W każdej z nich obecna jest ta sama logika, asceza formy, dyscyplina koloru oraz symboliczna głębia gestu i spojrzenia. Ikona nie opowiada historii. Ona ją uobecnia. Nie ilustruje, lecz objawia. W tym sensie jubileuszowa ekspozycja staje się przestrzenią nadziei. Nie tej powierzchownej, wynikającej z optymizmu, lecz nadziei zakorzenionej w tajemnicy Wcielenia. To przekonanie, że Bóg wszedł w materię i uczynił ją zdolną do objawiania chwały. Każda deska, każdy pigment, każda warstwa złota staje się świadectwem tej przemiany. Istotny jest także wspólnotowy charakter prezentowanych dzieł. Ponad tysiąc ikonografów, którzy przeszli przez formację Szkoły, tworzy dziś rozproszoną, lecz duchowo spójną wspólnotę. Ich prace, choć indywidualne, noszą ślad wspólnego źródła, modlitwy, nauki i doświadczenia przekazywanego z pokolenia na pokolenie. W tym sensie wystawa staje się ikoną samej wspólnoty. Wydarzenia towarzyszące, takie jak dni skupienia, obrady Senatu SSI, wykłady, oprowadzania kuratorskie oraz finisaż połączony ze spotkaniem z ikonopisarzami, otwierają przestrzeń dialogu. Zapraszają do wejścia głębiej, do przekroczenia roli widza i stania się uczestnikiem.